درک جهان های بیگانه با گذشته ابری زمین

الگوهای ابرهای در زمین تا حد زیادی با چیدمان قاره های زیر آنها مشخص شده اند؛ اما اکنون ستاره شناسان قصد دارند با مدل سازی از ابرها در دوره های مختلف گذشته زمین به درک بهتری از شکل جهان های بیگانه دست یابند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دو ستاره شناس اسپانیایی در تلاش برای تعیین درخشش زمین در عصر دایناسورها بوده که نتایج آنها نه تنها به تعیین چهره زمین در آن زمان پرداخته، بلکه به ستاره شناسان در شناسایی طرح زمین چهره سیارات دور کمک خواهد کرد.

محققان موسسه اخترفیزیک جزایر قناری به جای تکیه بر مدلهای هواشناسی به تحلیل ارتباط بین پوشش ابری و زمین چهره ها برای محاسبه چگونگی اجتماع ابرها در مناطق مختلف پرداخته اند.

آنها با این محاسبات به بررسی درخشش زمین در زمان تغییر مکان قاره ها در ۹۰، ۲۳۰، ۳۴۰ و ۵۰۰ میلیون سال قبل، هنگامی که این سیاره از طرح متفاوتی برخوردار بوده، پرداخته اند.

بررسی تغییرات نور بازتابی از خورشید (آلبدو) به ستاره شناسان در شناسایی محیط زیر ابرهای سیارات فراخورشیدی کمک خواهد کرد.

این محققان با استفاده از ۲۳ سال اطلاعات در مورد توزیع جهانی ابرها در زمین چهره های مختلف از پروژه ماهواره بین المللی آب و هواشناسی ابر به بررسی طرح زمین در چهار دوره زمانی مختلف پرداختند.

محققان قصد داشتند به زمان های پیشتر برگردند، اما جو در نیم میلیارد سال گذشته از دما و ترکیب مشابهی برخوردار بوده است. آنها دریافتند که در بیشتر تاریخ زمین، تغییرات روزانه بسیار کوچک بوده که اندازه گیری آنها را از این فاصله بسیار چالش برانگیز می کند.

با این حال ۵۰۰ میلیون سال پیش در پی گردش روزانه زمین، نوسانات عظیمی در نور وجود داشته که چهار برابر بزرگتر از تغییرات دوره های دیگر بوده اند.

دو رویکرد در این مورد وجود دارد: اول این که توده های زمینی بسیار به هم نزدیکتر بوده که منجر به اقیانوس های وسیعتر شده، از این رو الگوی ابرها بسیار متفاوت بوده است؛ دوم این که زمین در نیم میلیارد سال پیش، یک صحرا بوده که در آن هیچ گونه حیاتی وجود نداشته است.

به گفته دانشمندان حدود ۳۰ مدل جهانی برای پیش بینی شکل گیری ابرها در یکصد سال آینده وجود دارد. اگرچه دما در واکنش به افزایش دی اکسیدکربن، تغییراتی خواهد داشت، محققان به ارائه طیفی از پاسخها در چگونگی واکنش ابرها پرداخته اند. محققان امیدوارند که با تمرکز بر الگوهای ابرها بر زمین و اقیانوس بتوانند بر ابهامات موجود در مدلهای هواشناسی غلبه کنند.

پژوهشگران همچنین امیدوارند بتوانند با این الگوها و با شروع مجدد پروژه جست وجوگر سیارات خاکی به درک بهتری از سیارات فراخورشیدی دست یابند.

وجود پوشش ابری پراکنده در سطح این سیارات ممکن است نشانگر وجود اقیانوس هایی در سطح آن ها باشد که احتمال وجود حیات را در آنها افزایش خواهد داد.

به نقل از : شبکه ی اینترنتی آفتاب

کلیه حقوق این سایت ، متعلق به پرتال علمی دانشجویان ایران می باشد و استفاده از مطالب با ذکر نام منبع و درج لینک بلامانع است .